రేపటికి మామూలేలే

 కళ్లు బడలికగా రెప్ప విప్పుకున్నాయి. చెవులకు అలవాటయిన రింగ్ పిలుపు. దీప కాంతి చొరవ తెలివిడికి వస్తోంది. ఎక్కడ? అంటూ రెండు గదులూ వెతుకున్నా. మూడో గది నుంచి ఇక్కడున్నా అంటూ తను పలికింది. ఆ మరుక్షణమే సుధమ్మ చనిపోయింది? అంటూ ‘వార్త’. ఏం విన్నానో అర్థం కాలేదు. తేరుకునే లోపే ఉదయాన్నే అంట అంటూ వివరణ. చాలా అభావంగా చేతి వేళ్లు సెల్ ఫోన్ స్క్రీన్ పై కదిలాయి. మా వాట్సాప్ గుంపులో ‘సుధ అత్తయ్య మరి లేరు’ అంటూ వాక్యం పోస్టు చేశా. వరుసగా సంతాప సందేశాలు వీలువెంబడి వస్తూనే ఉంటాయి. ఈలోగా ఎలా వెళ్తావు? అని తనని అడిగా. ‘ఆంటీ’తో వెళ్తున్నా... అంటూ చెప్పి తన పని తను చేసుకుంటూ వెళ్లిపోయింది. సుషుప్తావస్థలో మళ్లీ మంచంపైకి శరీరం చేరింది. ప్రమేయం లేకుండానే చేతులు దుప్పటిని నిండా ముసుగేశాయి. అస్థిమితంగా ఆలోచనలు. మళ్లీ లేచాను. ఫోన్ తీసుకొని ఈ సారి నాన్నకి చేశా. సుధత్తయ్య చనిపోయారు అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేశా. అమ్మకి తెలిస్తే... తెలియాల్సిందే. తట్టుకోవాల్సిందే. నాన్న ఉన్నారుగా. వెళ్లకపోతే జీవిత కాలం బాధపడుతుంది. అందరూ కుడి ఎడంగా అదే వయస్సులో ఉన్నారు. ఎవరు ఎవరి గురించి ముందు వింటారన్నదే విషయం. చివరాఖరి వాళ్లకు తప్పదేమో ఎంతో కొంత వేదన. అలజడిగా ఉంది. రెండుసార్లు వెళ్లానా... మళ్లీ వెళ్లాల్సి వచ్చేటట్టుంది. ఈ మరణ వార్త మరేదో భయాన్ని తట్టిలేపుతుంది. జీవన్మరణాలు సహజమని, వాటి వెన్నంటే సుఖ దుఃఖాలు ఉంటాయన్న జీవన సత్యాన్ని ‘సర్వేశ్వరా’ అంటూ కేకేసే వాళ్లకీ జీర్ణం చేసుకోవడం కష్టమే. ఇంతకీ ఎందుకు రాస్తున్నా... తెలియదు. తెలిస్తే ఎందుకు రాస్తాను. పనిచేసుకుంటూ పోతాగా... ఎప్పుడో అన్నట్లు గుర్తు... భావం అభావమై విసిగిస్తోంది. దీనిని కప్పెట్టే పనేదే తలకెత్తుకోవాల్సిందే. 

మావయ్యా... మీకింక బాధ లేదులే... ఇంటికి ఎవరొచ్చానా... ‘‘చూడు ఆ మనిషికి ఏం పట్టదు. నిద్ర కూడా పోరు. ఎప్పుడూ పనే. మమ్మల్ని కూడా పట్టించుకోవాలా..?’’ అంటూ వదలలేని ప్రేమ విసుగు మాటలు మరి లేవు. ఇప్పుడు మీ రొటీన్ నుంచి ఓ పని తప్పుకుంది. కాస్త తెరిపి పడండి. మొన్నటి వరకూ ముగ్గురు చిన్న పిల్లలు. ఇప్పుడు ఇద్దరు. ఇంత సుదీర్ఘ కాలం విసుగూ విరామం లేకుండా ‘పిల్లల్ని’ పెంచడం మీకు మాత్రమే సాధ్యమయింది మావయ్యా. గుబులు గుబురు పొదలా చుట్టేస్తోంది. తెలియని ముల్లేదే గుచ్చుకుంటోంది. ఉంటాను... పరిగెత్తాలి. ఖాళీ లేకుండా చిన్న ఆలోచన కూడా చొరబడనీయకుండా అలిసిపోతే తప్ప ఈ రోజు విరామం దొరకదు. రేపటికి
మామూలేలే...

నాన్న లేఖ

చాలా రోజుల నుంచి రాయాలనుకుంటున్నా. ఇదనే కాదు... అనేక విషయాలపై... మీతో మాట్లాడాలనుకుని మింగేసిన అనేక అంశాలను మీ ముందు ఉంచాలనే అనుకున్నా. మనసులో మాటలు వేగంగా దొర్లుతుంటాయి. వాటిని ముద్రించడానికి అనువైన సమయం మాత్రం అందుబాటులోకి రావడం లేదంటూ నన్ను నేను మభ్య పుచ్చుకుంటూ కాలాన్ని నెట్టేస్తూ వస్తున్నా. ఇది కూడా రాయాలని అనుకుని కనీసం వారం రోజులు అయినా అయ్యే ఉంటుంది. బయటకు కాలు పెడితే కాదన్న భయంతో వాయిదా వేసి రాస్తున్నా. ఇవన్నీ నా భయాలే. ఎవరికైనా అభిప్రాయాలు, భయాలు, ప్రేమలు... తదితర భావనలన్నీ ఆయా కాలమాన పరిస్థితులు, జీవితంలో నడుచుకుంటూ వచ్చిన మార్గాలను అనుసరించే ఏర్పడతాయి. అందుకనే ఈ రాసే అక్షరాన్నీ అచ్చంగా నా భయాలు, అభిప్రాయాలు కాకుంటే ప్రేమానుమానాలు... నిక్కచ్చిగా అంతే.

డబ్బులు అవసరమే. అవసరమంటే... అవును నిజమే అది నాకు ఒకరంగా, మా బుజ్జికి మరోలా మీకు మరింత భిన్నంగా... అవును ప్రతి ఒక్కరూ విభిన్నమే. కనీసం ఒక డిగ్రీ తేడా నుంచి 360 డిగ్రీల వరకూ ఆ తేడా ఉండొచ్చు. అయితే కనీస అవసరాలు, కనీస సౌకర్యాలకు సరిపడా డబ్బులు ఎప్పుడూ అవసరమే అనుకుంటాను. ఎవరి స్థాయిలో వారికి... వాటి కోసమే సంబంధాలు పుడుతుంటాయి, కొన్నిసార్లు గిడుతుంటాయి. మీ తాత అనేవాడు... ‘‘ఈ ఆర్థిక వ్యవస్థలో ఏ ఇద్దరి మధ్య సంబంధాలైనా ఆర్థిక సంబంధాలే. అయితే దానిని యాంత్రికంగా అన్వయించుకోవద్దు. స్థూలంగా దానిని మనసులు ఉంచుకొని అప్రమత్తంగా మసలుకుంటే చాలు’’ అని. ఆ మాత్రం దానిని కూడా నేను అంగీకరించలేదు. అప్పుడు తాత... ‘‘దానిని అర్థం చేసుకోవాలంటే మార్క్సియన్ ఫిలాసఫీ వెలుగులో రాసిన సౌందర్య శాస్త్రాన్ని అధ్యయనం చేయాలి. మరెవరూ ఇప్పటి వరకూ స్పృశించని అనేకానేక జీవన పార్శ్వాలను మార్క్స్ తడిమాడు. అందుకనే అది అత్యున్నత మానవీయ శాస్త్రం అయింది’’ అంటూ చెప్పినప్పుడు నేను ఈయన అన్నింటికీ ఒకటే మాత్రం చెపుతున్నాడంటూ కొట్టిపారేశాను. అయితో లోతుల్లోకి వెళ్లి చదవకపోయినా పైపైన తడిమే అలవాటుతో అబ్బిన జ్నానంతో అది నిజమేనేమో అన్న అనుమానం వచ్చేసింది. ఆ ఎరుకతోనే జీవితాన్ని చూడడం మొదలుపెట్టాను. జీవితంలో ఒక్కో మజిలీ దాటుతున్నప్పుడు ఒక్కో అనుభవం, అనుభూతిలా మనల్ని చుట్టేసుకుంటుంది. అదిచ్చే వాసనలతో మరింతగా మనం ప్రజ్వలిస్తాం. నేనూ అంతే.

నేను, మా తమ్ముడు పెద్దగా మాట్లాడుకోలేదు. కాని మా మధ్య ఎప్పుడూ ఒక నిశ్శబ్ధం అవసరమైన పదాలను దొరిస్తూ పారుతూంటుంది. సెలయేరు సప్పుడు సేయకుండా సాగడాన్ని ఊహించండి...

మీ ఇద్దరూ అలా కాదు. మీ బంధం ఓ హోరు జలపాతం. మీ సమీపంలో ఎవరు ఉన్నా తడిచి ముద్దవడమే. అంతేనా...  ఆ జలపాతానికి అడ్డు వచ్చే దుంగలు, మట్టి కట్టలు కొట్టుకుపోవాల్సిందే. చివరికి ఆ నీరు మహోధృతంగా నురగలు కక్కుతూ, జనాకర్షణగా నిలవాల్సిందే.

రెండూ రెండు భిన్న ధృవ, దృఢ బంధాలు. వేటికవే విశిష్టమైనవేమో.

నిశ్శబ్ధం శబ్ధిస్తూనే ఉండాలి... జలపాతం హోరెత్తుతూనే సాగాలి.

మధ్యలో పిల్లకాలువలు వస్తుంటాయి. ఉప నదులు మమేకమవుతుంటాయి. మనదైన రూపాన్ని మార్చనంత కాలం, చెదిరిపోనివ్వనంత కాలం... ఇముడ్చుకుంటూ సాగిపోవడమే.

ఒడిదుడుకులు లేని జీవితం ఉప్పలేని కూరలా చప్పగా ఉంటుదని చెపుతుంటే నిజమేననుకున్నా. అయితే మరీ కుదుపులు ఎక్కువైనప్పుడు అవసరమైనదే ఆసరా. పడిపోకుండా, నడుములు విరక్కుండా చూసే ఓ భరోసా ఎప్పడూ అవసరమే. నన్ను చాలా సార్లు ఆ భావన బలంగానే నిలబెట్టింది. మీ బాబాయా, మీ తాతా లేకుంటే మీ అమ్మ... ఒక్కొక్కరు ఒక్కో సమయంలో... అంతే. అందుకనే ప్రతి సంబంధమూ పవిత్రమైనదే, ప్రేమపూర్వకమే.

‘‘ఇదంతా ఎందుకు చెప్పావు నాన్నా? ఒక్క ముక్క అర్థం కాలేదు. అసలు ఇంతకీ ఏం చెప్పాలనుకున్నావు? మా ఇద్దరి సంబంధాలు సజీవంగా ఉండాలని, వాటిని భౌతిక అవసరాలు అధిగమించకూడదనేనా?’’ అని అడుగుతారేమో మీరు.

అవునంటే... మా మీద అనుమానమా? అని కోపగించుకుంటారేమో?

కాదు... అనంటే మరెందుకు ఇప్పుడు ఇదంతా వ్యర్థం కాకుంటే... అని తిట్టిపోసుకుంటారేమో?

ఏం చేసినా మీరు పిల్లలేగా... నాకు వరకు నాకు ఇష్టమైన కష్టంగానే ఉంటుంది. మా నాన్న నేర్పించారు దీనిని.

x